Mijmeringen van Max Meijer - Lique Schoot

 

Lique Schoot: gedreven, manipulatief en kwetsbaar

 

Lique maakt iedere dag een foto van zichzelf. Met een analoge kleinbeeldcamera, los uit de hand. In een toevallige setting. Iedere dag sinds 2003. Hoewel er op een filmrolletje 36 beelden kunnen, hanteert zij dat rolletje als een soort dagboek. Dus iedere maand gaan er 30 of 31 (en soms 28) beelden naar het fotolab waar ze ontwikkeld worden en de prints op een CD worden opgeslagen. Een soort retrospectieve kalender in beelden.

Die analoge beelden worden door Lique vervolgens op de computer, dus wél digitaal, bewerkt tot in haar ogen optimaal gekadreerde beelden: één beeld per datum. Uit die beeldkalender isoleert zij vervolgens enkele beelden die haar boeiend genoeg lijken als uitgangspunt voor haar zelfportretten, in verschillende formaten, maar altijd met heel dunne olieverf geschilderd. In haar atelier ontstaat dus uiteindelijk een portret dat een optelsom is van die oorspronkelijke foto, de digitale bewerking van het analoge beeld, en het uiteindelijk geduldig vergroten en overnemen daarvan op het doek in die heel dunne olieverf. De beschouwer ziet in eerste instantie een opvallend bijna fotografisch geschilderd zelfportret, maar het is ook een datum. Een dag uit een leven van beelden, beelden ontstaan uit de tijd, beelden waarin de tijd is binnengeslopen.

Lique is een sterke vrouw, een kunstenares die met een bewonderenswaardige zelf opgelegde discipline en fascinatie werkzaam is in het ogenschijnlijke keurslijf van haar persoonlijke kalender. Met de Cd’s met haar foto’s als richtsnoer voor haar artistieke handelen. Ze is dus een soort van wachteres rond een graal vol beelden, halffabricaten eigenlijk, waaruit ze naar believen put.

Lique is ook een strenge meesteres van de manipulatie. Ze manipuleert de werkelijkheid allereerst door een stukje daarvan, met zichzelf als middelpunt, door de lens van haar fototoestel te laten isoleren. Haar tweede manipulatieve ingreep vindt op haar computer plaatst, waar uitsnede, helderheid, licht en donker van het oorspronkelijke beeld ondergeschikt gemaakt worden aan haar eigen strikte wensen. En alsof dat nog niet genoeg is volgt er de ultieme manipulatie waarin het beeld als het ware explodeert tot soms grootse formaten, waar zij de verf behandelt en net zo lang penseelt, poetst en veegt tot het perfecte eindbeeld ontstaat. En als er het geluk is dat zo’n eindbeeld door verkoop voorgoed uit haar leven verdwijnt volgt een laatste conceptuele manipulatie: dan komt er een klein doek met de datum waarnaar het zelfportret verwijst (al geloof ik dat voor Lique die portretten gewoonweg data zijn) daarvoor in de plaats.

Tenslotte manipuleert Lique, en dat is misschien wel het meest ingewikkelde en geniale tegelijk: de tijd. Ze schakelt van toen naar nu en stapelt momenten in de tijd door er naar believen uit te putten. Toen wordt nu, oud wordt nieuw. Persoonlijke emoties, klassieke referentiepunten in de tijd, worden veelal bewerkt of geheel weggewerkt, juist uitvergroot of lichtjes toegedekt.

Naast al die strenge manipulaties meen ik toch ook nog een andere, zo u wilt uiterst vrouwelijke deugd te zien en dat is kwetsbaarheid. Want het vereist naar mijn mening moed, om zoveel van jezelf te willen en kunnen blootgeven in een kunstenaarsoeuvre. Ze deinst er niet voor terug om zichzelf letterlijk en figuurlijk aan u te tonen. Want ook al beschouwt Lique zichzelf misschien wel voornamelijk als conceptueel kunstenaar, haar zijn staat voor u als beschouwer toch onomstotelijk centraal. En Lique in levende lijve valt voor velen van ons toch grotendeels samen met wat zij hier aan de wanden toont. Wat mij inviel bij het mijmeren over deze kunstenares, hier in ons midden: gedreven, manipulatief, en kwetsbaar. Voor een kunstenaar lijken mij dit opbeurende kwalificaties.

Max Meijer (voormalig museumdirecteur van het Museum voor Moderne Kunst Arnhem, mede-eigenaar TiMe Amsterdam), 25 januari 2009